Zijn we al verkleurd……………..?

De kittens van Namaste zijn inmiddels al weer 3 en een halve week oud. Ze begonnen afgelopen weekend al de brokjes te ontdekken. Tijd om ze dus maar eens een bordje melk en kittenpaté voor te zetten………….. We hoefden ze niet eens te helpen! Ze vielen vanzelf al aan! 

Weer stonden we vanochtend om half 7 naast ons bed. Gisteren hebben we een tocht geboekt naar Sian Ka’an, een ecologisch park in het zuidoosten van Yucatan. Kwart voor 8 werden we opgehaald door een busje dat al uitpuilde met een groep Italianen. Gelukkig dat er voorin nog 2 plaatsen voor ons vrij waren. Langs de snelweg werd gestopt (alles kan hier op de snelweg: fietsen, wandelen, 3 baans hard rijden, geen oprit of afrit) om nog een andere groep op te pikken (!) Vervolgens kwamen in Tulum aan waar een aantal keurig gepoetste jeeps voor ons klaar stond. Twee Patriots en 8 afgereden jeeps met open dak en zonder ramen. Wij kregen zo’n luxe jeep toegewezen wat ons in eerste instantie een beetje teleurstelde. Later bleek dit een zegen want de weg waar we ruim een uur over moesten gaan zat vol keien, gaten en kuilen van wel een halve meter diep. We reden diep het reservaat in langs diverse mooie lagunes   en prachtige vergezichten. Het laatste stuk was echter een smalle weg door dicht oerwoud. Aangekomen in Punta Allen (vernoemd naar een zeeroversnest van tig jaar geleden) kregen we drinken en onze snorkeluitrusting. Met al onze spullen gingen we aan boord van 4 kleine boten, zes man per boot. Aanvankelijk tuften we met pruttelende motortjes door de mangrove om allerlei beschermde dieren te zien. Voornamelijk veel vogels waaronder veel visarenden. Prachtig gezicht op die vogels op jacht te zien gaan en te zien terugkomen op hun grote nest met een spartelende zilveren vis in hun bek. Vervolgens gingen we de lagunes op, maar nu op volle snelheid. Ieder boot ging zijn eigen kant op, om het gebied af te zoeken naar zeeschildpadden. Via portofoons hielden onze begeleiders elkaar op de hoogte. Wanneer één van hen een groep schildpadden zag, riep hij direct de andere boten op die dan met een snelheid van 80 a 90 km er naar toe kwamen racen. Wowwwww, dat is nog eens iets anders dan een pleziervaartje! De boot beukte door de golven en vloog er af en toe zelfs overheen om vervolgens keihard weer op het wateroppervlak terecht te komen. Droog bleef je in ieder geval niet! Het duurde even, maar uiteindelijk kwam er een schildpad met zijn koppie boven water. Wat een leuk gezicht! De tocht ging nu verder de open zee op. Weer full speed , met scherpe bochten, maar dat was meer voor de fun en om ons drijfnat te laten worden. Tussen het strand en het rif was het nu zoeken naar wilde dolfijnen. Het duurde even maar ook die lieten zich uiteindelijk zien. Eerst schoten ze weg nadat we maar een staartvin hadden gezien, maar later bleven ze rustig rond onze boten zwemmen. Na een half uurtje rondgedobberd te hebben tussen deze dolfijnen voeren we richting het rif om te gaan snorkelen. Ik heb altijd graag willen leren duiken, maar dat is er nooit van gekomen, dus nu zag ik mijn kans waar om in ieder geval iets van de onderwaterwereld mee te krijgen.  Wat was dat een prachtige en indrukwekkende ervaring. Prachtig om zo van bovenaf het rif te kunnen zien en wat een mooie gekleurde en vooral grote vissen. Helaas vloog de tijd om, want met je hoofd onderwater vergeet je echt alles om je heen. Veel te snel moesten we al weer in de boot klauteren om vervolgens naar een prachtig strand te varen waar we allemaal nog even konden uitrusten en zwemmen (voor de niet-snorkelaars onder ons). De boottocht eindigde bij het restaurant waar we ook vertrokken waren met een simpel maar lekker buffet. We konden droge kleren aantrekken om daarna onze jeep weer op te zoeken om terug te rijden naar ons startpunt van die dag. Daar dachten we weer in een busje te moeten stappen, maar het bleek dat een aantal oude jeeps terug moesten naar Playa zodat wij nu zo’n oude ragbak toegewezen kregen om over de snelweg nog zo’n 70 km terug te rijden. Dat was gaaf! Je kon elkaar amper verstaan vanwege de motor en de wind en de motor koelde zijn lucht bij je voeten, maar het was wel enorm leuk om ook in zo’n auto een keer te kunnen rijden. Om half 7 ’s avonds waren we weer bij ons hotel. Eerst een uur onder de douche om al het stof en zout weer uit je haren en van je lichaam te krijgen. Zelfs mijn wimpers zaten onder het stof: ze waren helemaal wit!

Zondagochtend was het vroeg dag. Om half 7 de wekker, snel wassen en ontbijten en vervolgens naar een afgesproken punt waar we opgepikt zouden worden om onze dagtocht te beginnen. Ik kwam daar met een excursiegenoot aan de praat uit Deventer, toevallig?! Leuker werd nog toen ik me aan haar voorstelde:  Hoi ik heet Pauline. Hey grappig, ik ook! Zij woonden in Deventer vlak bij waar ik vroeger op de kleuterschool heb gezeten. Ik riep Rolf en haar mond viel open? Riep ik haar man? Nee, de mijne! Laat nu haar partner ook Rolf heten!!! Twee stellen dus aan boord, met dezelfde namen! Het leverde in ieder geval tig hilarische momenten op tijdens de reis.

De eerste stop van onze excursie was bij het tempelcomplex van El Coba.  Na een lang en vooral hobbelige reis van anderhalf uur arriveerden we op het complex. Midden in de jungle lagen daar de (nog vrij recent opgegraven) overblijfselen van een maya tempel. Bij deze tempel lag ook het opgegraven tablet waarop vermeld staat dat de aarde op 21 12 2012 zal vergaan.   We kregen de kans om de 42 meter hoge pyramide te beklimmen ( hier mag dat nog). maar na zo’n 10 meter hield ik het voor gezien. Het is enorm stijl en aangezien ik mijn rechterarm nog steeds niet goed kan gebruiken was het al lastig en gevaarlijk om weer af te dalen! Gelukkig hoefden we het hele stuk wat we afgelegd hadden om bij de ruines te komen niet terug te lopen:  met bakfietsen wordt je teruggebracht! En denk niet dat het langzaam ging!

Vervolgens gind de reis verder naar een cenote. Onder heel Quintana Roo, de provincie waar wij verblijven, ligt een ondergronds rivierenstelsel dat uitmondt bij Xelha in de zee. Via nauwe ingangen in de jungle kan je afdalen in een grot en in het heerlijke, heldere water zwemmen. Soms zijn de plaatsen tot 60 meter diep en op veel plaatsen kan je gewoon de bodem nog zien!

Na het omkleden in de (zeer primitieve) kleedhokjes vervolgden we op opgefrist onze reis. Tijd voor de lunch in een typische Mexicaans restaurant met zeer lokale keuken. Erg lekker eten, vooral de limoen/kippesoep! Vlees is hier erg schaars, dus veel meel, aardappel en visgerechten.

Weer de bus in. Tijdens onze rit naar een deel van de jungle waar zich apen bevinden, zagen we bij een meertje/rivier een krokodil liggen zonnen. Gelijk de bus stil gezet en natuurlijk foto’s maken van het beest. Hij lag zo stil dat je bijna zou denken dat je zo het ventieltje er uit zou kunnen trekken hahaha.

Er komen gelijk kleine kinderen naar je toe die voor geld heel dicht bij de krokodil komen om hem aan te sporen te bewegen. Levensgevaarlijk voor die kleintjes zodat we gewaarschuwd werden absoluut geen geld te geven. Op deze manier zijn al diverse, zeer arme, jonge kinderen gewond geraakt. Door ons te "verbieden" om geld te geven kan deze vorm van kinderarbeid misschien gestopt worden.

Aangekomen bij de jungle was het loopschoenen aan en hoofdbedekking op! Na ruim een uur klauteren en struikelen over boomwortels en lianen door een zeer dicht begroeid bos, hebben we uiteindelijk twee aapjes hoog in de bomen gezien…………. Toch was de struikeltocht een enorm leuke belevenis. Terug bij het startpunt konden we in een Mayawinkel wat gekoeld (….is een betrekkelijk begrip) frisdrank kopen. Maar als je dorst heb, en dat krijg je daar ondanks je flesjes water, smaakt alles wat kouder is dan je eigen lichaamstemperatuur heerlijk.

Als afsluiting wandelden we naar een kleine Maya nederzetting waar we erg gastvrij werden onthaald. Een klein vrouwtje, Maya’s zijn gemiddeld 1,5 meter lang, ontving ons in haar huiskamer/keuken:  een klein rond hutje met een diameter van 3 meter met een strodak en een vuurplaats. Het tweede hutje is waar de familie slaapt, in grote hangmatten. Kleine kinderen bij moeder, grote kinderen en mannen in een eigen mat. In tegenstelling tot de kustplaatsen woont de lokale bevolking op deze manier. In het verleden is de toen rijke mayabevolking weggekocht uit de noordelijke provincies van Mexico voor een in hun ogen aanzienlijk bedrag. Ze zouden soms 4 tot 10 keer meer grond krijgen in een nieuwe provincie Yucatan. Wat er niet bij werd gezegd is dat de grond daar nauwelijk iets voorstelde! Hooguit 10 cm vruchtbare grond op een ondergrond van kalksteen. Amper landbouw op mogelijk, terwijl ze voorheen alles konden verbouwen op het door hen verkochte land. Op deze manier waren ze genoodzaakt op een andere manier hun brood te verdienen en dat werd het toerisme. Nu de rijken zien hoe Yucatan opbloeit willen ze het terugkopen, maar de Maya’s hebben hun lesje geleerd. Het grappige is dat ze hun manier van leven niet veranderen. Ze zijn erg tevreden met hun manier van leven nu.  Wel hebben ze er een hutje bij moeten bouwen:  als carport voor een auto. Geen gezicht dus eigenlijk twee simpele hutjes met een lianendak met daarnaast een zelfde soort carport voor een dure, glimmende Amerikaanse bak!

Vorige week hadden we in Nederland te maken met het ingaan van de zomertijd. Ik heb daar altijd een enorme hekel aan aangezien ik immers altijd al een aantal uren te kort kom op een dag. De klok een uur vooruit zetten bevalt mij dus niet. Zeker toen niet omdat wij die dag om 07.00 uur in Spijkenisse moesten zijn voor de veterinaire keuring van onze katers voor de show van die dag. Dat was dus om vijf uur, eigenlijk dus 4 uur, al in de auto. Maar goed, het is maar eenmaal per jaar dus wat mopper ik……

Op onze vlucht naar Mexico ontstond enige verwarring. De klok kon 7 uur teruggezet worden bij onze tussenlanding op Holguin , Cuba. Daarna kregen we in het vliegtuig diverse meldingen: de ene keer zou het tijdverschil 8 uur zijn en enige minuten later weer 7 uur. Op de displays stond ook de ene keer 7 en dan weer 8 uur. Wat bleek? In Mexico was het nog wintertijd. Maar niet getreurd, het paasweekend zou hier gebruikt worden om de zomertijd in te voeren! Joepie, weer mijn horloge en telefoon gelijk zetten. Weer geen probleem, want we hebben immers vakantie, dus veel zouden we er niet van merken?!? Toch wel. Wij hadden uitgerekend de zondag een excursie geboekt waar we om 08.00 uur ‘s ochtends in het centrum van Playa voor klaar moesten staan! Dus weer oppassen met de wekker en vooral niet vergeten daarvoor nog te gaan ontbijten. Half 7 (half 6 grrrr) dus de wekker! Gelukkig hebben wij op tijd ons busje gehaald, maar diverse gasten hebben zodoende toch hun excursie die dag gemist! Onze reisleiding kwam ons persoonlijk op de hoogte stellen maar verder wordt het hier niet aangekondigd. In Nederland word je op allerlei manier door pers en televisie gewaarschuwd maar hier gaat het dus een stuk verwarrender!

Zo zit je in het natte koude Nederland, zo zit je heerlijk op je veranda in het Mexicaanse Playa del Carmen. Heerlijk in de vooravond zo rond de klok van zessen. Het is al bijna donker. Daarentegen brand je je bed al uit om zes uur ‘s ochtends! Het was een eind vliegen maar dan heb je ook wat.
Na een hectische en verdrietige periode zitten we nu hier bij te komen en het begint te wennen. De eerste dagen sliepen we meer dan dat we wakker waren. Ontbijten, naar het strand, slapen terug naar het hotel en douchen, slapen, uit eten en weer slapen. Inhalen wat we de laatste maanden en vooral de laatste weken tekort zijn gekomen.
Vandaag voor het eerst niet naar het strand geweest:  waren we eergisteren amper verkleurd, gisteren kwamen we als kreeftjes terug van de zee. Je wordt direct afgestraft met alle plekjes die je net niet grondig genoeg hebt ingesmeerd:  blaren. Vandaag dus een dagje shoppen over de 5th avenue en daarna lekker lezen op ons terras, vlak bij het zwembad.Zo direct gaan we ons weer opdoffen om wederom de 5th avenue weer op te gaan. Nu op zoek naar een leuk eettentje. Deze zijn er hier volop, de één nog sfeervoller dan de andere. Uiteraard ontbreken de muzikanten niet. Alle bekende Mexicaanse liedjes worden ten gehore gebracht:  Besame mucho, quantanamera…….. noem maar op. Wat kan het leven verrukkelijk zijn!

Volgens mij is er heel slecht weer op komst. Tenminste, als ik naar het gedrag van onze katten kijk. En dan met name de kittens! Wat een stel donderstenen zijn het geworden. Als ze de kans krijgen breken ze echt alles af. Ze jatten van alles van tafel, trekken de kleden van de bank, hangen in de gordijnen…………… Zo erg is het met de laatste nesten hier niet geweest.

Ook is de voorkamer niet netjes te houden. Verstoppertje spelen onder het kleed is zó leuk! Vooral als ook de oudere katten mee gaan doen!  

Maar als alles weer netjes is, zijn ze gelukkig wel bereid even met zijn vieren te poseren!

De kittens ontwikkelen zich volgens het boekje. Lincoln (zwart/wit) is al  700 gram en is een rustig mannetje dat letterlijk de kat uit de boom kijkt. Lotus, het poesje (600 gram) met 2 zwarte kopvlekjes, is een kleine dondersteen die weinig slaapt, en haar broertjes uit dromenland haalt om met haar te spelen. En dat gaat niet zachtzinnig! Limousine (575 gram) is een lieverdje die ook erg graag dolt en door het hok rent. Lexus is de kleinste (543), groeit om het moment wat minder goed, maar is dan ook hyperactief. Staat altijd tegen het hok op te piepen dat hij eruit wil. Eenmaal buiten vind hij het reuze interessant om op onderzoek te gaan. Toch gaan we hem even apart nemen bij het eten. Terwijl de rest zich te goed doet aan de kittenbrokjes heeft hij vaak geen interesse. Misschien is het te druk voor hem, dus vanaf vandaag gaat hij alleen eten!

Lotus         

Lexus en Limo                     

Lexus

Het heeft eventjes geduurd maar we zijn er weer. Na het nodige zoeken naar wachtwoorden etc. kan ik dan eindelijk weer inloggen op mijn web-log.

De afgelopen maanden, na het overlijden van Iris, is het niet gemakkelijk geweest. Ook is er bij ons het nodige gebeurd, waaronder Odilon die zich nu IC mag noemen en Ivo die nu premior is. Maar nu, na de vakantie gaan we er weer volop tegenaan. Nas is inmiddels bevallen (27 augustus jl.) van een prachtig stel kittens. Het was een spannende tijd, haar zwangerschap, want alleen de gedachte al dat ook Nas zoiets zou kunnen overkomen, was doodeng. Gelukkig ging de bevalling volgens het draaiboekje. Nas haar draaiboekje dan, want wéér kwamen er geen placenta’s los. Na 2 injecties met oxitocine kwamen er alsnog 2 en de rest kwam er weer als de gebruikelijke prut uit, in combinatie met een forse baarmoederontsteking. Gelukkig hadden we Nas uit voorzorg de dag van de bevalling al op de AB gezet. Ze is zodoende maar één dag echt erg ziek geweest.  Daarna knapte ze ziender ogen op en met de koorts was het ook redelijk snel gedaan. Mede doordat ze zich nu zo goed voelt, zien we een moederende Nas die we nog nooit eerder zo hebben gezien. Ze zoogt, eet, verzorgt en kletst! En gezellig dat ze is. Vol trots laat ze iedereen het nest zien. Niets van haar humeurigheid te merken. Ze kletst zelfs tegen wildvreemden! Onze Nas?  Onherkenbaar! Maar o zo leuk! Gisteren heb ik van een sprei binnenbekleding voor de bench gemaakt, zodat de kleintjes uit de werpkist in de grote kooi kunnen zonder gelijk op de tocht te zitten. Lotus, het poesje ging al gelijk op onderzoek uit en belandde met haar snuitje in de bak met kittenbrokjes waar mama Nas zo gek op is. Ze is heel erg ondernemend. Ook haar broertjes zijn bepaald geen sulletjes. Ze hebben het al goed door als de deur van de bench openstaat en ze daardoor de wijde wereld in kunnen kijken. Gelijk dus maar een plank voor de uitgang gemaakt!